Even naar Luxemburg 25-28 mei 2006.

We waren erg toe aan een lekker weekend weg, vooral Eugenie die wel erg hard had gewerkt de afgelopen weken. We hadden gehoopt dat de aanhangwagen voor de Transalp klaar zou zijn, dan hadden we kunnen kamperen. Nu het weer zo beroerd was waren we niet echt rouwig en bespraken we een plek in de jeugdherberg in Bourglinster, 15 km van de stad Luxemburg en 15 km van ons beoogde wandelgebied.

De VFR in de hal van de jeugdherberg.

Door de donkere en natte nacht naar Bourglinster.

Donderdag 25 mei.

Om een uur of tien vertrokken we van huis op de VFR. Het was nog droog maar de lucht was onheilspellend. Goed gekleed waren we, dat wel. Bij wijze van proef hadden we gewoon de wandelschoenen aan met daarover overtreklaarzen van Motozoom. Dat scheelde weer in bagageruimte en de resultaten waren goed, de voeten bleven droog.

Het eerste deel ging over de snelweg, snel maar saai. Bij Weert verlieten we de snelweg richting Belgie. Aan de westkant van Limburg reden we rustig door naar Maastricht. Inmiddels was de test van de overlaarzen begonnen; het regende. Over mooie wegen ging het richting Eupen, om van daaruit de Hoge Venen in te rijden. Daar toerden we in regen en mist doorheen. Jammer, want het is een fraai gebied. Halverwege de Hoge Venen was het tijd voor de lunch, en zie, er was een gelegenheid. We waren niet de enige motorrijders, er zaten er al heel wat aan de koffie.

Malmédy, Sankt Vith, Weiswampach (waar we nog even herinneringen ophaalden bij het huisje dat er nog steeds stond), Heinerscheid en ten slotte Bourglinster.

Ondanks het gore uiterlijk van de VFR mochten we hem binnen parkeren, naast de cola automaat. Aardig. We namen een warme douche en vertrokken toen voor een wandeling naar Junglinster, waar we pinden en een restaurant vonden. Bier en pizza, wat wil een mens nog meer. Toen terug naar de jeugdherberg, door het donker, in de regen en over een verdomd lange en steile heuvel. We hoopten dat het weer morgen beter zou zijn, dan zouden we nostalgisch gaan wandelen in Klein Zwitserland. Maar eerst slapen...

Een sigaartje aan het begin van de wandeling.

Eugenie beklimt de Perekop.

Vrijdag 26 mei.

Om een uur of acht wakker geworden; de luchten buiten waren nog steeds somber, maar voor het moment was het droog. Het ontbijt was zoals verwacht simpel, jammer was dat het brood klef-wit was. Op naar Berdorf, waar de wandeling zou beginnen. Aan het eind van een vies smal weggetje parkeerden we de motor. Inmiddels miezerde het. De route voerde ons langs vele plaatsen waar we vroeger met de kinderen hadden gewandeld, pure nostalgie. En nog mooi ook. Wel druk, er waren ondanks het weer en het vroege tijdstip al veel mensen op de been. In Echternach verlieten we het bos even voor een lunch. Ondanks alles op een (overdekt) terras. Gelaafd namen we daarna een andere terugroute, die wat uitliep omdat we ergens een verkeerd pad namen. Gelukkig wees de gps naar de plek waar de motor stond, dus waadden we door een zee van hoog en nat gras naar de motor terug. We werden lekker nat, bijna tot kruishoogte. Gelukkig mocht ik voor de rit terug de regenbroek van Eugenie lenen, maar een warme douche en droge spullen waren zeer welkom.

's Avonds aten we warm in de jeugdherberg, gewoontjes maar goedkoop en nog lekkere patat ook. Daarna lezen en slapen.

Om de zonden op te heffen...

Afdaling naar de rivier.

Zaterdag 27 mei.

We hadden besloten vandaag met de bus naar de stad Luxemburg te gaan. Na een ontbijt met marginaal beter brood togen we naar de bushalte. Die was een stuk mooier dan we in Nederland gewend zijn, en geen graffiti. Ook de bus die spoedig kwam was heel fraai, en voor drie euro toerden we door zonnig Luxemburg. We informeerden naar de plek waar de bus 's avonds terug zou gaan en trokken de stad in.

Dure winkels overal en gezellig druk. We belandden in een teashop waar honderden soorten thee te koop waren. Voor het luttele bedrag van 18 euro hadden we ieder een natte consumptie plus een schaaltje met vijf bonbons (ieder).

We wandelden nog wat in de binnenstad waar voorbereidingen voor een evenement werden getroffen; overal werden hekken geplaatst. Een bezoek aan de grote kerk met protserig altaar bracht Eugenie in devote stemming. Nog meer cultuur stond ons te wachten: het stedelijk historisch museum. Door de diverse maquettes (drie, voor elke era een andere) kregen we een aardig inzicht in de opbouw van de stad.

Daarna besloten we van de hooggelegen binnenstad af te dalen naar de rivier. Dat leverde een mooie en rustige wandeling op door vestingwerken en steegjes. Er was een fraai pad langs de rivier, waar we ook een pauze namen. Windstil en in de zon!

Weer terug in de stad zochten we een restaurant op. 's Morgens hadden we een Indiaas restaurant gezien en na veel zoeken vonden we die weer terug. Heerlijk gegeten, pakora en twee verschillende kipgerechten. Inmiddels waren de festiviteiten losgebroken: het bleek om een marathon te gaan. We bleven even kijken hoe een bont gezelschap voorbij holde, aangemoedigd door fraaie pompom girls. In de verte hoorden we muziek, daar gingen we op af. Er bleek op een plein een coverband op te treden, een mooie gelegenheid om onze nieuw aangeleerde swing pasjes te oefenen.

Het werd al wat later, dus moesten we ons haasten naar de bus. Een hele opgave, want de hekken stonden echt tot ver buiten de stad. Oversteken kon niet overal, toen ik het ergens probeerde kreeg ik het gelijk met een knorrige smeris aan de stok. Omdat op de plek waar we hadden moeten opstappen geen bussen meer konden komen moesten we verder doorlopen tot het station. Op tijd waren we er, maar ons werd meegedeeld dat er geen bussen meer reden naar Bourglinster. Om 18.00 was de laatste vertrokken. Ook de chauffeurs hadden dat heel laat te horen gekregen. Laatse redmiddel was de taxi. Voor 50 i.p.v. 3 euro kwamen we zo terug bij de jeugdherberg.

We lazen en dronken nog wat en kropen toen onder de wol in de door het vocht inmiddels muffig ruikende kamer.

Pauze in Roder, gebroken luchten en dus niet steeds regen!

Traject in Belgie en Luxemburg

Zondag 28 mei.

Time to go. Ontbijten, bedden afhalen en inpakken. De bedoeling was om zolang het weer goed was naar het noorden te rijden en vanaf twee uur de snelweg te pakken. Zo kwam het dat we over leuke weggetjes toerden, soms doodlopende versies. De VFR begon alweer aardig modderig te worden! Er reden veel motorrijders in groepen op onze wegen, ik probeerde ze te vermijden door andere wegen te kiezen. In Roder namen we een korte pauze omdat we toch op een doodlopende weg zaten, en daarna voegden we ons weer in de meute die langs de randen van de Ourthe reden.

In Houffalize was het lunchtijd, we konden gelukkig op het terras zitten. Ook hier weer veel motorrijders. Er was een omleiding naar La Roche gelukkig over aardige wegen. We reden nog een uurtje 'mooi', maar na Tilff namen we de snelweg. Via een achterlijke slinger werden we door Luik geleid en zo belandden we langzamerhand weer in Nederland. Een saaie maar vlotte rit bracht ons om vijf uur weer thuis.

back