Exploring Morocco, october 2008.

De volgende morgen, ontbijt bij het zwembad. Onze Younes kwam al snel opdagen en zijn doel was ons een woestijnrit te verkopen. Dat waren wij ook al van plan, en na enig onderhandelen over de prijs werd een deal gesloten. Voor 615 dirham p.p een 4x4 rit door de woestijn, een overnachting in een bedouinentent, lunch en avondeten. Én een rit op een dromedaris voor de liefhebbers. Symon wilde eigenlijk met de motor maar dat werd hem sterk afgeraden. We reden eerst tot bij Mhamid, en toen de steenvlaktes van de Sahara op. Flinke bobbels, voor degenen die helemaal achterin zaten geen pretje. Bij een bedouinentent stopten we voor een warme lunch en een kamelenritje. Je bent toerist of niet... Na enige tijd vervolgden we onze weg. Bij een bron werd gestopt om een ezelmoeder en haar 2 kinderen te voorzien van water. De meeste mensen in Marokko zorgen opvallend goed voor hun dieren. We kwamen net iets te laat voor een mooie zonsondergangsfoto op de plek van bestemming, maar in ieder geval konden we nu een stukje zandduinen beklimmen. Buiten werden kleden en kussens neergelegd. We hadden zelf bier en whiskey meegenomen en dat werd genuttigd bij een kampvuurtje. Het eten was heerlijk en er was: entertainment! Onze chauffeur en Younes zongen een aantal woestijnliederen en een duits stel een duits volksliedje. Ik en Eugenie brachten nummers van Pater Moeskroen ten gehore, dus het feest was compleet. De slaapgelegenheid was prima in orde en er was geen moskee die ons 's morgens wekte!

Next morning, breakfast at the pool. Younes showed up again, his purpose: selling us a desert trip. We had already planned that, so after some negotiations a deal was made. 615 dirham per person for a desertride in a 4x4, hot lunch, dinner and bed. And for those that really wanted to be tourists: a camelback ride. Symon preferred to ride his bike in the desert, but was strongly advised not to do so. Shortly before Mhamid we entered the rocky plains of the Sahara. Lots of bumps, quite unpleasant for those in the backseats. At a bedouin camp we stopped for lunch and a camel ride, we were tourists after all... After a while we continued our trip, stopping at a well to supply water for a mother donkey and her 2 kids. Moroccans usually take good care of their animals. We arrived a bit late at the campsite, unable to make nice pictures of the sunset over the dunes. We did however climb some of them. Pillows and carpets were set up in the open to be used as dinnertable. We had brought our own beers and whiskey which we drank sitting around a small campfire. The food was delicious and there was: entertainment! Our driver and Younes sang some desertsongs, a german couple sang a german traditional and we tried a dutch song, so the party was truly a success. Our accomodation for the night was fine and as there were no mosks in sight we weren't disturbed in our sleeps.

Eugenie still in pillion position.

Providing drinks for the donkeys.

Het ontbijt de andere ochtend was ook weer prima verzorgd. Eugenie probeerde nog wat zonsopgangsfoto's te maken in alle vroegte maar dat werd geen echt succes. De auto weer in. Hobbelen over grintvlaktes en een korte stop bij de enige oase in de buurt. Daarna verder, eindelijk door diep zand. Bij Mhamid weer het asfalt op en terug naar het noorden. Een stop bij een bevriende sieradenwinkelier mocht natuurlijk niet ontbreken! Terug in Zagora laadden we de motoren weer op en gingen lunchen met gebraden kip. 's Middags volgden we de N9 naar het noorden. Het wegdek was goed en de talrijke bochten maakten de rit plezierig (voor mij, Eugenie dacht er anders over). In Ouarzazate gingen we op zoek naar banden voor Symon en Peter, tevergeefs. Een goedkoop hotel (10 euro) gevonden, douchen en de mini kashba in om slippers voor Connie te kopen.

Breakfast next morning was fine as well. Eugenie tried to get some good pictures of the rising sun but wasn't satified. Back into the car, back to the bumps of the rocky plains. We stopped at an oasis which we had seen from a distance the previous day. Onwards, fortunately now through deep sand. At Mhamid we reached the turmac again and headed north. A stop at a relative's jewelers shop was next on the program... Back in Zagora we loaded the bikes, had a fried chicken lunch and then were on our way again on the N9. The ride to Ouarzazate was pleasant (for me, not the wife!) because the surface was good and the bends numerous. In Ouarzazate we went tyre hunting for Peter and Symon, without success. We found a cheap hotel (10 euro), had a shower and went into the kashba to find sandals for Connie.

Oct.11 Bedouin breakfast.

Stop at oasis.

Veel verkeer en bedelaars de volgende ochtend tijdens het ontbijt. Ouarzazate heeft niet veel te bieden, ik was blij dat we wegreden. Naar het noordoosten nu over de N9. Na zo'n 25km kun je rechtsaf om via een onverharde weg naar de voet van de Tichka pas te rijden. Dat deden we en het was een succes: mooie weg (grote losse stenen, puin), mooie uitzichten op de diep gelegen Assif Mellah rivier en lekker moeilijk af en toe. In Achaoute dronken we een colaatje in een soort binnentuin, en kort nadat we de tocht vervolgden moesten de dames afstappen omdat het rijden wel erg lastig werd. Echt steil, met grote stenen en veel gaten in het pad en lekker hoog. Ik verkende het laatste stukje en op de top bevonden zich... verkopers van snuisterijen! Eén van hen stond erop met mij naar beneden te wandelen om de dames omhoog te helpen en hun helmen te dragen. Uiteraard moesten we daar later voor boeten: we konden niet anders dan bij hem wat spullen kopen. De weg zou verder 'goed' zijn volgens de verkopers, maar dat bleek betrekkelijk. Hier en daar nog best lastig met zelfs een rivieroversteekje. Ten slotte kwam het asfalt weer. We kwamen daar wat jeeps tegen die dezelfde rit in tegengestelde richting wilden doen. Op hun vraag of dat mogelijk was antwoordde Peter: 'Tuurlijk, wij hebben het met de mótor gedaan'. In een soort berbertent langs de weg aten we nog wat, daarna verder op een mooie slingerende weg. Een kilometer of 30 vóór Marrakech vonden we een hotelletje (Dar Oudar). Er was wel eten maar geen drank dus reed Symon 11km terug naar een hotel wat wel drank verkocht. Ondanks dat het licht regelmatig uitviel hadden we een gezellige avond, met kaarslicht. De volgende dag volgde een korte rit naar Marrakech waarover ik al eerder schreef.

Lots of traffic and beggars this morning at breakfast. Ouarzazate isn't much of a town so I was glad to leave. To the NW on the N9. After about 18 miles you can turn right to the north, to the base of the Tichka pass, and that's what we did. It was great: nice road (gravel, dirt, big holes and big rocks), great views of the Assif Mellah river deep below and difficult at times. In Achaoute we stopped for cokes in some sort of garden, and shortly after we left we had to ask the ladies to get off the bikes: this was a very steep and very nasty piece of road! I rode to the highest point alone and there were... bijoux salesmen all over the place! One of them insisted walking down with me to the ladies to help them carry gear and helmets. Of course that came at a price: we just had to buy something at his shop. The next part of the road was 'good' according to the salesmen, but they were not completely right. It was a bit hard at places and included a river crossing. In the end came the turmac again. We met guys in jeeps that asked us if the drive was possible at all. Peter told them 'sure, we did it on bikes'. Poor bastards... In a berber tent besides the road we had something to eat, and after that a good sweeping road followed. 20 Miles before Marrakech we stopped at the Dar Oudar hotel. A meal was available but no beer. Symon rode back 7 miles to get what we needed. Despite failing electricity we had a nice candlelight evening. The next day a short ride to Marrakech about which I wrote earlier.

Hosts at Achaoute.

Steep part shortly after Achaoute.

Na ons bezoek aan Marrakech namen we op 15 oktober de P2017 en daarna via een gravelweg de R203 naar het zuiden. We wilden Imlil bezoeken, waar de hoogste berg van Noord Afrika te zien was. Al snel werd het landschap weer mooi en in Imlil bekeken we de besneeuwde top van de Toubkal. Terug naar Asni. Wat volgde was een urenlange tocht over wegen vol haarspeldbochten door de Atlas. Op zo ongeveer het hoogste punt stopten we bij een kleine uitspanning waar we door een oude baas aan lekker eten werden geholpen. De huiskat kroop al snel in de helm van Eugenie, Connie keek vertederd toe. Uiteindelijk belandden we in Taroudant waar we na enig zoekwerk binnen de muren een hotel vonden. De baas haalde zijn auto weg zodat we de motoren pal voor de ingang konden zetten. Na inchecken en verse sinasappelsap op het hotelterras het stadje in. Een mannetje leidde ons naar het centrale plein omdat daar een goed restaurant zou zijn, wij kozen voor een andere waar we ook een biertje konden drinken.

We left Marrakech on tuesday oct.15 and took the P2017 and (via a shortcut on a gravel road) the R203 south. We wanted to visit Imlil where the highest mountain of north Africa can be seen. Soon the landscape became attractive again and in Imlil we watched the snowcovered Toubkal mountain. Back to Asni. For hours we rode the twisty road through the Atlas. At about the highest point there we found a small restaurant in a cabin where an old friendly guy supplied us with food and drinks. The local cat found a comfortable spot in Eugenies helmet; Connie watched the scene mollified. In the end we came to Taroudant. After a search we found a hotel within the city walls, the man in charge removed his SUV in order for us to put the bikes in front of the entrance. After checking in and fresh orange juice we went into town. A man guided us to the square where supposedly a good restaurant was located. There were more than one, and we choose one which served beer.

View on Toubkal from Imlil.

Crossing the Atlas.

We verlieten Taroudant de volgende dag over de asfaltweg (N10) maar na een kilometer of 6 verlieten we deze weg. Te vroeg naar later bleek; we hadden een afslag later moeten nemen. Na een km of 15 stopte de verharde weg en volgde 75km warme onverharde steenslagweg. De andere (en volgens de kaart mooiere) weg zou maar zo'n 20km onverhard hebben betekend. Niettemin werd het een mooie rit waarbij we Huyb al snel uit het oog verloren. De Transalp begon een vreemde rammel te vertonen waarvan we de oorzaak niet onmiddelijk konden ontdekken. Na wat aanwijzingen van een eenzame ruiter bereikten we Tafraoute via een gloednieuwe asfaltweg waar Symon en Peter zich lekker uitleefden. We kochten voor wat jongetjes koeken, helaas gold hier nog het recht van de sterksten die er dan ook met de hele buit vandoor gingen. Van Tafraoute gingen we niet direct de R104 op maar via een aanbevolen weg direct zuid. Huyb, die we in het plaatsje Agard hadden teruggevonden raakten we wederom kwijt. Op hem wachtten we een tijdje in Tiznit, en toen hij er eenmaal was raakten we hem wéér kwijt toen hij op een rotonde een politieagent begon te irriteren... Wij gingen door tot Mirleft, een onbeduidend kustplaatsje met een opvallend hotel: een door een fransman tot hotel 'drie kamelen' omgebouwd fort. Niet goedkoop (1000 Dh per kamer), eenvoudige maar mooie kamers en uitstekend eten.

Leaving Taroudant the next day on turmac (N10), again leaving it after 4 miles. A bit too early we found out, we should have taken the next exit. After 10 miles the pavement stopped and 50 miles of unpaved road followed. Should we have taken the next exit instead of this one, the road would have been nicer (according to the map) and with only 12 unpaved miles. Nevertheless it was a fine ride on which we soon lost sight of Huyb. My Transalp started to develop weird sounds, we couldn't find the cause. A local guy on a horse indicated that we were on the right way to Tafraoute, so we carried on. Shortly before Tafraoute the road changed to fine new turmac, Peter and Symon took advantage of that riding good speeds. In Tafraoute we stopped for drinks and bought cakes for some kids. The survival of the fittest slogan still lives here: the strongest boys ran away with the goods... After Tafraoute we didn't immediately take the R104 but went straight south, advised by a local from Agard (where we had found Huyb having dinner). We lost Huyb again soon and waited for him in Tiznit, loosing him again when he succesfully annoyed a police officer on a roundabout. We carried on to Mirleft, a simple coastal village with a less simple hotel: a fortress bought by a french guy and transformed to the '3 camels'. Not cheap (1000 Dh / room), simple but nice rooms and great food.

Checking the bikes on the 75 km long unpaved road.

Being served at the '3 camels'.

Direkt na het ontbijt op donderdag gingen Peter en Symon erop uit om de voetsteun van Connie te laten repareren. De rest bleef lekker op het zonnige terras aan de ontbijttafel zitten. Toen de voetsteun gemaakt was vertrokken we voor een tocht noordwaarts langs de kust. Behalve Huyb die een extra dag comfort wilde. Uiteindelijk belandden we weer op de N1 die ons naar Agadir voerde. We hielden een lunchstop, maar de stad was verder onaantrekkelijk. Torremolinos zullen we maar zeggen. Hotels blokkeerden het uitzicht op zee. Langs de kust verder, na Tamri zelfs nog een stukje onverhard maar daar hadden we snel genoeg van. Nog een paar mooie weggetjes en toen aankomst in Essaouira. Inmiddels was het donker en na enig heen- en weergepraat ging Symon met iemand door de poort van de stad om een hotel te vinden. Dat gevonden (800 Dh) werden de motoren in een soort parkeergarage gezet, we douchten, regelden dat onze kleding gewassen werd en aten in een luxe restaurant. Jammer van de afrikaanse muzikanten die tot vervelens toe hun deuntje herhaalden. Vrijdag de 17e, tijd om van Symon afscheid te nemen. Hij was helemaal klaar om 3600 km naar huis te rijden. Wij bleven voor een rustdag in Essaouira. Eugenie en ik maakten een strandwandeling, aten een ijsje, bezochten de vissershaven en bekeken de oude verdedigingswerken. In de medina kochten we nog wat souvenirs en daarna zaten we met Peter en Connie een paar uur aan de oceaan waar we ook wat aten. Aan het eind van de middag zaten we nog een tijdje op het dak van het hotel te eten, te drinken en te lezen. Huyb arriveerde uit Mirleft en we scoorden samen een pizza en en wijntje in een klein tentje.

Directly after breakfast the next morning Peter and Symon went into the village to have Connies peg repaired. The rest of us stayed at the breakfast table, enjoying the sun. Once the repair was done we left to follow the coast north. Except for Huyb who wanted to stay a day longer and enjoy some comfort. After a while we landed on the N1 which brought us to Agadir. Good for one lunchstop but what a dreadful town. Torremolinos like, hotels blocking the views on the ocean. Further along the coast, after Tamri even a bit unpaved. Somehow we didn't enjoy that much, so we took some lovely roads leading us to Essaouira in the end. It was dark by now, we discussed our situation and Symon went through the town gate with someone to check for hotels. They found one (800 Dh) and the bikes were parked somewhere inside. We had a shower, arranged our clothes to be cleaned and had dinner in a luxurious restaurant. A pity the african musicians repeated their tune over and over again. Friday 17, time to say goodbye to Symon. He really fancied the idea to ride the 3600 km home. We stayed another day to be tourists. Eugenie and I walked on the beach, had an icecream, visited the fishing harbour and the old fortifications. We bought some souvenirs in the medina and then joined Peter and Connie at the ocean side. The end of the afternoon found us at the hotel roof where we did some reading, eating and drinking. Huyb arrived from Mirleft and together we had pizza and wine in a small restaurant.

On the day Symon returned home (3600km)

we enjoyed a day of leasure in Essaouira.

Zaterdag de 18e, een korte rit vandaag. We namen wederom de kustweg (R301) die zich leende voor ontspannen rijden. Het eerste plan was om in Safi te stoppen, maar de fabrieken aan de rand ervan deden ons anders besluiten. Daarom verder tot El Oualidia. Daar aangekomen bemerkten we dat mijn achterwiellager was overleden. De rare geluiden die ontstaan waren op de keiwegen waren inmiddels opgelost (losgetrilde kuipdelen) maar nu dit weer. We vonden onderdak in kamers bij een tenniscomplexje. De baas van het complex wist wel een goede monteur voor mijn motor, na de lunch reden we daar naar toe. We troffen een onooglijk hok aan, maar wat moet je? Verbazingwekkend genoeg was de motor dezelfde avond om 19.30 klaar, en prima werk geleverd ook! De lagers waren 13 euro, het arbeidsloon mocht ik zelf bepalen! Die avond aten we ook op het tenniscomplex, een matig genoegen. We besloten nog een dagje te blijven om van het strand en het mooie weer te genieten. Huyb vertrok naar nederland die ochtend, en wij luierden de dag door. 's Avonds aten we in het beste restaurant van de streek, Connie had eindelijk haar oesters!

Saturday 18, a short ride today. Again the coastal road (R301) which was very suitable for relaxed touring. The first idea was to sleep in Safi, but the dirty factories at the edge of the town changed our minds. So onward to El Oualidia. On arrival there we noticed my rear wheel bearings were shot. The strange sounds the bike picked up on the rockroads were solved (loose fairing parts) but now this. We found shelter in some rooms at a tennis court. The great man in charge there knew a good mechanic in the village whom we visited after lunch. We found a small dark place but had no other option. Surprisingly the bike was ready at 19.30 the same night and the man had done an excellent job. I payed 13 euros for the parts, I was given the freedom to donate what I thought was reasonable for the labour. That night we ate at the tennis complex. Not very good. It was decided to stay one more day here to enjoy the beach and the sunshine. Huyb left the next morning for holland and we did almost nothing that day. In the evening we went to the best restaurant of the region, Connie finally found her oysters!